107. Физиологиялық ауырсыну:

1. қысқа мерзiмдi болады, тiтiркендiргiш әсерi тоқтатылған соң бiрден жоғалады

2. жүйке жүйесi зақымдалғанда көрiнедi

3. тiтiркендiргiш әсерi тоқтатылған соң бiраз уақыт сақталады

4. ағзаға дизадаптивті маңызы бар, ноцицептивті жүйемен іске асырылады

5. ішкі мүшелерде және жүрек – қантамыр жүйесінде құрылымдық – функциялық өзгерістер мен зақымданулардың дамуын шақырады

1

108. Ноцицептивтi (ауырсыну) ұштарды ынталандыратын заттар болып табылады:

1. эндорфиндер

2. энкефаминдер

3. Na⁺ иондары, лимфокиндер, монокиндер

4. бикарбонаттар, простагландиндер, лейкотриндер

5.Н⁺ иондары, К⁺ иондары, гистамин, брадикинин

5

109. Антиноцицептивтi (ауырсынуға қарсы) жүйенiң медиаторлары болып табылады:

1. эндорфин, динорфин, серотонин, метэнкефалин

2. морфин, гистамин, брадикинин

3. адреналин, норадреналин

4. простагландиндер, иммуноглобулиндер

5. ацетилхалин, гамма-амин май қышқылы, лейцин

1

110. Стрестiң серпіліс кезiнде болды:

1. тыныс алудың және қанайналымының тежелуі

2. қуаттық пайдаланбаған мүмкіншіліктерді жұмылдыру, бүйрек үстi гормондарының лақтырысы

3. iшектердің толқи жиырылуына қысым көрсетуі

4. парасимпатикалық жүйке жүйесінің әсерленуі, метаболизмнің төмендеуі

5. қалқанша безі гиперфункциясы және бүйрек үсті безі қыртысының гипофункциясы

2

111. Жалпы бейiмделу синдромының бiрiншi кезеңiне тән сипаттама:

1. бүйрек үстi бездерi қыртысының әсерленуi, лимфа түйiндерiнiң және тимустың мөлшерiнiң кiшiреюi

2. лимфа түйiндерiнiң және тимустың мөлшерiнiң үлкеюi

3. бүйрек үстi безi қыртысының қызметiнiң әлсiреуi, медиаторларды қалыптастыру

4. глюкокортикоидтар секрециясының төмендеуі

5. симпатикалық жүйке жүйенің қызметінің тежелуі

1

112. Жалпы бейiмделу синдромының резистенттiлiк кезеңiне тән сипаттама, ТЕК:

1. глюкокортикоидтер секрециясының жоғарылауы

2. глюкокортикоидтер секрециясының төмендеуi

3. глюконеогенездiң күшеюi

4. қандағы гистамин мөлшерiнiң азаюы

5. лимфопения

2

113. Ауырпалықты шектейтін жүйкелерге жатпайтын:

1. комплемент жүйе, фибринді ерітетін жүйе

2. опиоидтi пептидтер жүйе

3. серотонинэргиялық жүйе

4. ГАМК-ергиялық жүйе

5. антиоксидантты жүйелер

1

114. Адаптациялық синдромының дамуы келесi кезеңде өтедi:

1. "үрейлену серпілісі"-бүйрек үстi қыртысынан кортикостероидтардың қанға түсуi, бүйрек үстi қыртысының гипертрофиясымен резистенттiк кезеңi, адаптация аурулардың дамуы және тозу сатысы

2. тимус пен сүйек миының жасушасының азаюы

3. тимус, көк бауыр мен лимфа түйiн көлемiнiң ұлғаюы

4. торлы құрылым қызметінің бұзылысы және вегетативті жүйке жүйесінің орталығының тежелуі

5. қанайналысының орталықтануы, протеолитикалық жүйенің әсерленуі

1

115. Стресттiк-серпілісның ұзақ әсерi кезiнде "адаптация ауруына" жатады:

1. пневмония, гастриттер, энцефалит

2. психикалық аурулар, есіру, нервоздар

3. жайылмалы гломерулонефрит, әйгіленістік гипертония

4. гипертониялық ауру, біріншілік гипотониялар, жара ауруы

5. анемия, созылмалы лейкоз

4

116. "Шок" түсiнiгiн анықтауда келесi элементтер тэн:

1. ерекше тiтiргендiргiш әсерiне серпіліс немесе жағдай

2. бұл арнайыланған емес тiтiркендiргiш әсерiне қарсы серпіліс

3. бұл біртектес дерттік үрдіс, бұл нозологиялық бiрлiк, iзбасарлықпен сипаттау, өмiрлiк қызметiнiң өзгеруiмен заңдығымен және фазасымен сипатталады

4. бұл ағзаның ерекше және жай тітіркендіргіш әсеріне серпіліс

5. бұл патогенезінде орталық жүйке жүйесінің зақымдалуымен сипатталатын аурулар қатарының соңғы кезеңі

3

117. Команың келесi түрлерiн ажыратады:

1. тамырлық , эндотоксикалық

2. психикалық

3. летаргиялық, кортиковисцералдық

4. нейроэндокриндік, токсикоинфекциялық

5. постгеморрагиялық

1

118. Адамда шоктың эректильдi кезеңiне тән:

1. терi бетiнiң гиперемиясы, дене температурасының жоғарылауы

2. дене температурасының төмендеуi

3. есінен айырылу, айналыстағы қан көлемінің азаюы

4. жалпы қозу (сөздiң және қимылдың), жиі терең тыныс алу, тахикардия

5. қан ұю, бүйрек, өкпе қызметінің бұзылыстары

4

119. Жарақаттық сілейменің торпидтi кезеңiнiң дамуында ерекше орын алады:

1. айналыстағы қан көлемiнiң прогресивтi жоғарылауы

2. прогрессивтi гиповолемияның қанайналым мен декомпенсациясы, қанның ұюымен капиллярлық стаздың дамуының орталық қанайналым мен қосылғанда, артериалық қысымның түсуi

3. брадикардияның дамуы

4. симпатоадренальды жүйенің әсерленуі, артериалық қан қысымының көтерілуі

5. тамырлардың шеткері резистенттілігінің жоғарылауы, гиперволемия, тахикардия

2

120. Шоктың торпидтi кезеңiнде қанайналымының прогрессивтi жетiспеушiлiгiн тудырады:

1. қанның соққысы мен минуттық көлемiнiң жоғарылауы

2. брадикардияның дамуы

3. венозды қайтымының көбеюі, натрий уретикалық гормонның гиперсекрециясы

4. қан ағымының жылдамдығының жоғарылауы, артериалық қан қысымының көтерілуі

5. венозды қайтымның азаюы, артериалдық қысымның түсуi, венуллалардан капиллярларға қанның кері бағыттағы қан ағымы

5

121. Жарақатты шоктың ауыр кезеңiне тән:

1. систолалық қысым 100-120 мм с.2., пульс 60-80минутына

2. систолалық қысым 70-80 мм с.2., пульс 120-140минутына

3.систолалық қысым 80-100 мм с.2., пульс 80-100минутына

4. артериялық қысым 70 мм с.2. төмен, пульс 120-160минутына

5. iшкi органдардың екiншiлiк қызметiнiң бұзылуы

4

122. Шоктың терминальды кезеңiне тән:

1. артериолла спазмы

2. артериоллалардың катехоламиндерге сезiмталдығының жоғарылауы

3. гипофизярлы – бүйрек үсті безі және симпатоадренальды жүйенің белсенуі

4. катехоламиндердің лақтырылуы, қан айналысының орталықтануы

5. ми мен шеткi ағзалардың гипоксиясы, артериолланың кенуi, артерия қысымының катастрофиялық түсуi және тыныс алудың тоқтауы

5

123. Орташа ауырлық кезеңіне тән:

1. систолалық қысым 100-120мм. с.б., пульс 60-80 минутына

2. систолалық қысым 70-80 мм. с.б, пульс 120-140 минутына

3. систолалық қысым 80-100мм. с.б, пульс 80-100 минутына

4. артериялық қысым 70мм. с.б, төмен, пульс 120-160 минутына

5. ішкі органдардың екіншілік қызметінің бұзылуы

2