2. Медицинадағы Самюэль Ганеманның ролі.

Самюэль Ганеман (Samuel Hahnemann) (1755-1843), немецкий врач. Родился 10 апреля 1755 года в Мейсене (Саксония). Изучал медицину в Лейпциге и Вене. В 1779 году Эрлангенский университет присвоил Ганеману звание врача, и он занялся врачебной практикой в Дрездене, но вскоре разочаровался в медицине. Работал библиотекарем, читал медицинскую и естественнонаучную литературу. В 1789 году переехал в Лейпциг. В 1790 году, работая над переводом

Билет 6 ( 2 – бөлік )

книги У. Куллена "Лекарственные вещества" ("Materia medica"), обратил внимание на особенности действия коры хинного дерева на организм человека. Ганеман стал принимать хинный порошок, что, по его наблюдениям, вызвало у него симптомы, напоминающие симптомы перемежающейся лихорадки. Проделав аналогичные опыты с другими лекарственными веществами, пришел к заключению, что любое из них вызывает у здорового человека симптомы той болезни, для лечения которой предназначено. Приняв принцип "подобное лечится подобным", Ганеман стал применять против рвоты рвотные средства, при возбуждении - возбуждающие, причем в больших дозах. Получив от такого лечения обратный эффект, в 1799 году перешел к лечению малыми дозами. В 1810 году опубликовал свой главный труд "Органон рационального врачебного искусства" ("Organon der rationellen Heilkunst"), в котором изложил новое учение, названное им гомеопатией. В следующем году выпустил первый том шеститомного труда "Чистые лекарственные вещества" ("Materia medica pura", 1811-1821). Обосновавшись в Лейпциге, занимался врачеванием, чтением лекций в университете и пропагандой своей системы. В 1820 году, под нажимом противников методики Ганемана, правительство издало предписание, запрещавшее ему распространять лекарства собственного изготовления. Ганеман покинул Лейпциг и нашел пристанище в Кётене. В 1828-1830 годах Ганеман опубликовал свой четырехтомный труд "Хронические заболевания" ("Die chronischen Krankheiten"). В 1830 году переехал во Францию, продолжая пропагандировать свое учение и заниматься врачебной практикой. Самюэль Ганеман умер в Париже 2 июля 1843 года.

Билет 7

1. Жеке және жалпы фармацияның ерекшеліктері.

1.Фармация (грек. пһармакеіа — дәрі, дәріні қолдану) — денсаулық сақтау ісінің халыққа дәрімен көмек көрсетуді іске асыратын бір саласы. Фармацияның теориялық негізіне дәрілік заттарды анықтау, іздеу, оларды зерттеу, дайындау, қалыптау және шығару, сұрыптау, стандарттау, сақтау, тарату және фармациялық қызметті ұйымдастыру жатады. Фармация ұғымы ертеден белгілі. Алғашқы кезде емдейтін адам өсімдік, жануар және минералдық заттардан алынатын дәрілерді өзі дайындап, науқасқа өзі тағайындады. Сондықтан да мұндай емдеулер көп жағдайда әр түрлі әдет-ғұрып және ырым-жоралармен жасалды. Біртіндеп дәрілік шикізаттарды жинайтын, олардан әр түрлі дәрілер жасап, дұрыс сақтап, сататын адамдар шыға бастады. Ежелгі Мысырда оларды фармаки (аурудан жазатын, қауіпсіздік сыйлайтын адам) деп атады. Фармация өсімдік пен жануардан алынатын шикізаттар, оларды алғаш рет өңдеу кезінде алынатын өнімдер туралы ғылым — фармакогнозиядан және дәрінің әсер ету дәрежесінің дәрі формасына, оны әзірлеу технологиясына қаншалықты тәуелді екенін зерттейтін ғылыми бағыт — биофармациядан тұрады. Ал дәрілік заттардың сапасын нормаға келтіріп, стандарттау жиынтығы фармакопея (грек. пһармакон — дәрі және поіео — жасаймын) деп аталады. Фармация тарихы - бұл алғашқы қауымдық кезеңнен қазіргі күндерге дейінгі адамзат өмір сүріп келе жатқан уақыттағы фармацияның дамуы және дәрілік білім туралы ғылым. Фармация тарихы жеке және жалпы болып бөлінеді. Фармацияның жалпы тарихы толығымен бүкіләлемдік фармацияның негізгі мәселелері мен басты заңдылықтарын зерттейді. Фармацияның жеке тарихы – бұл жеке фармацевтикалық пәндердің даму тарихы.