
- •1 Дүниетаным, оның қоғамдық-тарихи сипаттамасы. Дүниетанымның құрылымы және деңгейлері.
- •2 Дүниетанымның тарихи формалары. Миф, дін және философия. Олардың ерекшеліктері мен ұқсастықтары.
- •3 Философияның генезисі, философиялық дүниетанымның тарихи типтері.
- •4. Философия және оның пәні. Философияның негізгі қызметтері.
- •5.Философияның негізгі мәселелері мен сұрағы. Философиялық мәселелердің табиғаты.
- •6 Философияның негізгі бағыттары.(қысқаша сипаттама).
- •7 Ерте Үнді философиясы. Ведалар Ерте Үндінің философиялық
- •8. Ерте Үнді философиясындағы бағыттар. Ортодоксальды философиялық мектептер: йога, ньяя, веданта, вайшешика және т.Б.
- •9. Ерте Үнді философиясындағы ортодоксальды емес мектептер.
- •10.Буддизм, мәні және бағыттары. Будданың нирвана және жан туралы ілімі.
- •11.Ерте Қытайдағы философиялық мектептер, конфуцийшілдік, моизм, легизм, даосизм. Дао ілімі.
- •12.Конфуцийдің әлеуметтік-этикалық теориясы.
- •13.Ерте Грек философисының қалыптасуы мен ерекшеліктері. Антикалық философиядағы алғашқы бастама туралы ой-пікірлер (Фалес, Анаксимандр, Анаксимен, Анаксагор, Пифагор, Демокрит).
- •14.Эфестік Гераклиттің стихиялы-диалектикасы. Қарама-қайшылық пен қалыптасу туралы ілім.
- •15.Элей мектебі: Парменид және Зенон. Болмыс және бейболмыс. Зенонның апориялары.
- •16.Сократ пен софистердің философиялық көзқарастары.
- •17.Платон философиясы. Идея туралы ілімі. Таным және диалектика. Платонның әлеуметтік-саяси концепциясы.
- •18.Аристотель – философияны жүйеге келтіруші. Болмыс туралы ілімі. Аристотельдің логикасы.
- •19.Эллиндік философияның негізгі бағыттары: эпикуршылдық, стоицизм, скептицизм.
- •20.Ортағасырлық философия. Мән, зерде және сенім проблемасы.
- •21Батысеуропалық ортағасырлық философияның негізгі кезеңдері мен дамуы.
- •22.Ортағасырлық номинализм және реализм.
- •23.Августин Аврелийдің құдай және адам туралы ілімі. Августиннің «күмән» қағидасы.
- •24.Фома Аквинскийдің философиясы. Құдай, зерде және сенім проблемасы.
- •25.Шығыстағы Ортағасырлық мұсылмандық философия. Шығыс перипатетизмі.
- •29.Жаңа ғылымдардың пайда болуы. Гелиоцентризм және ғаламның шексіздігі туралы ілім. Н. Коперник, Дж. Бруно, г. Галилей.
- •31. Жаңа заман философиясы. Философиядағы таным әдістері. Эмпиризм және рационализм. Жаңа дәуір философиясы. Негізгі ерекшеліктері:
- •52.Абай шығармаларындағы философиялық және әлеуметтік-этикалық ойлар.
- •54.Адамның әлемдегі орыны және адам әлемі: экзистенциализм, персонализм, философиялық антропология.
- •67. Өлі және тірі табиғат. Тірі табиғатты танудағы философияның және арнайы ғылымдар жүйесінің мәні.
- •68. Экологиялық проблема, оның ғылыми, әлеуметтік-философиялық және этногуманистік аспектілері. Экологиялық сананың қалыптасуы.
- •69.Қоғам - объективті реалдылықтың жүйесі, адам болмысының әлеуметтік тәсілі.
- •70.Қоғамдық-тарихи тәжірибенің, қоғамдық қажеттіліктің, мақсаттардың анализі.
- •Тәжірибе – субъект-субъективті қатынастардың бірлігі ретінде. Тәжірибе және сана. Тәжірибе және мәдениет.
- •Философиядағы адам проблемасы. Адамның табиғаты, оның өмірінің мәні.
- •Антропосоциогенез және оның сипаты. Еңбек-антропосоциогенездің негізгі факторы.
- •Адамзаттың рухани өміріндегі өмір мен өлім проблемасы. Адам өмірінің әлеуметтік және биологиялық өміршеңдігі, жалғасы.
- •Адам және адамзат. Тағдырдың ғаламдық бірлігі, қоғамдық өмірдегі интернационализм.
- •85.Ғылыми таным және оның белгілері. Ғылыми танымның эмпирикалық және теориялық деңгейлері.
- •95. Мәдениеттегі бірлік, сан салалылық және өзара қатынас. Ұлттық және ұлтаралық мәдениет.
- •96. Мәдениет және өркениет. Қазіргі өркениет. Оның ерекшелігі мен қарамақайшылығы
- •98. Осы заманғы қоғамдық рухани және ғылыми-техникалық прогресстің арақатынасы. Ақпараттық өркениеттің дамуы және ерекшеліктері.
- •99. Техника философиясы
- •100. Қазіргі кезеңдегі Қазакстанның саясаты. «Ғасырлар тоғысында». «Қазақстан – 2030».
9. Ерте Үнді философиясындағы ортодоксальды емес мектептер.
ЕртеҮндіфилософиясындағы ортодоксальды емес мектептері(Настика)- веда беделін мойындамай, қабылдамаған Жайнизм, Буддизм,чарвака- лакаята ілімдері.
Буддизм – талап–тілектен бас тарту жолы арқылы қасіреттен, азаптан арылып, Нирванаға («мәңгілік рахат») жетуді көздейтін іни ілім әрі философия. Үндістанда б. д. д. 6-5 ғ. ғ. дүниеге келді. Қазіргі кезде Цейлонда, Жапонияда, Қытайда, Непалда, Бирмада, Тибетте және т. б. елдерде ресми дін ретінде таралған. Негізін салушы «Будда» («нұрланған») деп аталған Сидхарта Гаутама. Ол қайғы–қасіреттен айырылу үшін имандылық, игі қасиеттерін жетілдіру жолдарын іздейді. өмірден баз кешіп, түлі рахаттардан бас тарту Нирванаға жеткізеді деп санады. Бірақ ол үшін «карма», яғни адам баласының қылығы дұрыстану керек. Сол бойынша адам қайта туудан («сансарадан») арылмақ. Будданың ілімінше адам баласы дүниедегі төрт ақиқатты түсінбей, сегіз игі жолды игермей сансарадан құтыла алмайды. Сансара – өмірге қайта келу, қайта туу айналымы.
Карма – іс–әрекетіне байланысыты адамның болашағы анықталатын заңдылық. Буддизмнің енгізгі идеасы – «орташа жол»: «рахаттану жолы» мен «аскеттік жолдың» ортасы. Буддизмгің негізгі екі бағыты бар:
1. Хинаяна
2. Махаяна.
Махаяна – адамды азаптан құтқарудың кең және еркін жолдарын уағыздады. Басты қағидасы – әр адам Нирванаға жете алады, яғни өзін құтқара алады.
Хинаяна – Нирванаға тек әдіс пен данагөй әрекет қана жеткізеді. Ақиқаттың жоғарғы жолы әдіс пен даналық шеңберінде, бағытында. Жайнизм – үнді философиясындағы ортодоксалды емес жүйелердің бірі. Б. д. д. 6 ғ. шамасында пайда болған. Негізін салушы – Вардхамана (Махавида–кейінгі атауы «ұлы тұлға»). Кейде Джина деп те аталады («карманы жеңген»).
Вардхамана ( шамамен б. д. д. 599-527 ж. ж.) кшатрия ортасынан шыққан, 28 жасынан ел кезген аскетке айналып, 12 жылғы үнемі діни жаттығулардан кейін «жоғары шындыққа» жетеді. Өмірінің басым көпшілігін өз монахтарының қауымдастығы қалыптастырған кзқарастады уағыздаумен өтеді.
Ол жаңа діни философияны 24 тирханкалармен («жолды ашушылармен») бірге жасайды.
Жайнизм ілімі үшін адам өмірінің негізгі мақсаты – «босатылу».Жайнистер дүниедегі заттадың барлығы жанды деп есептейді.
Локаята – Веда ілімдерін жоққа шығарады. Чарвака негізін салған локаяттардың пікірінше, барлық денелер махабхут деп аталатын төрт түпнегізден тұрады: ауа (ваю), от (агни), су (ап) және жер (кшита). Махабхуттар белсенді және әрекетшіл келеді. Олар өзіне тән күштің, белсенділіктің арқасында өзара байланысқа түсіп, бірігіп, ыңғайы келгенде, бұрын өздерінде жоқ қасиет – санаға ие болады. Ал денелер өлгенде, олар қайта бөлшектеніп, махабхуттармен бірге сана да жойылады.
Локаяттар өмірдің мәні бақытта, ал бақыт – ләззат деп түсінген. Табиғатты әлеуметтік құбылыстарды танып білуде ақылдан сырт, сырт күш туралы ілімдерден, белсенділіктен еш пайда жоқ, білімді тек сезім мүшелері арқылы ғана ала аламыз. Кейіннен келе локаяттар суйшикши (нәзік) және дхурта (дөрекі) деп аталатын екі салаға бөлініп кетеді.