Typy przywództwa

Typy przywództwa wyróżniamy ze względu na charakter otoczenia w jakim występuje. Np:

• Przywództwo polityczne

• Przywództwo biznesowe

• Przywództwo społeczne

Przywództwo polityczne (jeśli otoczenie i cele lidera mają charakter polityczny), przywództwo biznesowe (związane z kierowaniem organizacją, przedsiębiorstwem), a także przywództwo społeczne (polegające na przewodzeniu pewną grupą ludzi by osiągnąć pewne cele społeczne, np. dotyczące ochrony środowiska).

Państwo – trwały związek ludzi stale zamieszkujących określone terytorium, podlegających władzy zwierzchniej^[1] oraz zdolność do nawiązywania i utrzymywania stosunków dyplomatycznych z innymi państwami.

Forma państwa to sposób sprawowania władzy oraz organizowania życia politycznego i społecznego w państwie. Charakteryzuje się ją ze względu na^[2]: a) formę rządów – struktura najwyższych organów państwowych, ich wzajemne relacje i sposób powoływania głowy państwa

• republika

• monarchia

  • dziedziczna

  • elekcyjna

  • konstytucyjna

  • absolutna

b) reżim polityczny – sposób rządzenia państwem, metody i techniki sprawowania władzy

• państwo demokratyczne

• państwo autorytarne

• państwo totalitarne

c) ustrój terytorialny państwa – struktura terytorialna, zakres samodzielności władz lokalnych, podział kompetencji między władze centralne a lokalne

• państwo unitarne

• państwo złożone

  • unia personalna

  • unia realna

  • federacja

  • konfederacja

Kultura polityczna (ang. political culture) – ogół postaw, wartości i wzorów zachowań dotyczących wzajemnych stosunków władzy i obywateli^[1]. Jest to pojęcie z zakresu badań socjologii i politologii, a w szczególności z zakresu badańsocjologii polityki.

Typy kultury politycznej:

Kultura zaściankowa- cechuje się brakiem zainteresowania ludzi sprawami publicznymi. Jednostki interesują się tylko własną rodziną lub miejscowością, typ tej kultury charakterystyczny jest dla społeczności o niskim poziomie cywilizacyjnym, np plemiona afrykański. 

kultura poddańcza- społeczeństwo ma świadomość istnienia władzy centralnej ale nie angażuje się w politykę. typ tej kultury cechuje państwa młodej demokracji lub państwa autorytarne.

Kultura polityczna uczestnicząca- jednostki interesują się i angażują w życie publiczne i politykę . Oceniają, współdecydują, sprawują władzę. Typ charakterystyczny dla społeczeństwa demokratycznego.

Sfera publiczna (ang. public sphere) w socjologii i politologii to pojęcie oznaczające to obszar dyskursu politycznego i wymiany poglądów w nowoczesnym społeczeństwie^[1]. Idea ta kojarzy się przede wszystkim z nazwiskiem niemieckiego socjologa Jürgena Habermasa.

Organizacje religijne :Organizacje buddyjski; Organizacje chrześcijańskie; Grupy religijne‎; organizacje hinduistyczne; organizacje miedzykoscielne;organizacje muzulmanskie. Zwyczaj – termin ten w mowie potocznej używany jest często zamiennie ze słowem obyczaj, jednak w niektórych naukach (np. w socjologii) terminom tym nadaje się różne znaczenie. Obyczaj – forma zachowania powszechnie przyjęta w danej zbiorowości społecznej i poparta uznawaną w niej tradycją.

Społeczeństwo i gospodarka: instytucje i organizacje:

Organizacja - to duży zespół ludzi powiązanych bezosobowymi zależnościami , stworzonymi do realizacji określonych celów.

Instytucje społeczne – cechuje stosunkowo stabilny zestaw wartości, norm , statusów , przepisów roli , grup społecznych i organizacji , które związane są z pewnym specjalistycznym obszarem ludzkiej aktywności.

Alokacja ekonomicznych zasobów w społeczeństwie:

Alokacja zasobów- rozdział, rozdysponowanie środków pomiędzy różne konkurujące cele. Ponieważ zasoby są ograniczone, natomiast możliwości ich zastosowania są liczne i różnorodne, dlatego gospodarowanie polega na alokacji- rozdzielaniu rzadkich zasobów między różnorakie i możliwe ich zastosowania w procesach produkcji oraz dystrybucji.

Formy koordynacji życia społeczno-gospodarczego:

Zycie społeczne, w tym gospodarka, wymaga koordynacji niezbędnej do zapewnienia ładu i efektywności. Doświadczenia praktyczne i ich uogólnienie doprowadziły do sformułowania wielu modeli koordynacji.

Doktryny liberalne głoszą, że najlepsza jest spontaniczna koordynacja przez procesy rynkowe, i są krytycznie nastawione wobec narzucania życiu społeczno-gospodarczemu jakiegoś porządku koordynacyjnego, który by przedtem nie pojawił się spontanicznie. Przeciwnicy liberalizmu wskazują na istnienie wielu dziedzin, w których potrzebne jest działanie zorganizowane w formie hierarchicznej. W dziedzinie ekonomii jednym z impulsów pobudzających rozwój tego nurtu były prace Keynesa, który zalecał regulowanie popytu i planowanie indykatywne. Są jednak także dziedziny, w których właściwej koordynacji nie zapewniają ani rynek, ani hierarchia.